Gri bana yakışmıyor:-)

Arkadaşlar, daha iyiceyim, üstelik pazartesi olduğu halde. Çok mutlu mesut kalktığımı söyleyemem ama sonuçta her pazartesi sendromu bu etkiyi yapıyor.

Zaten cuma günü öğleden sonra biraz kendime geldim, hani silkindim... Her cuma akşamı gibi keyifli bir akşam geçirdim. Cumartesi ise vergi iade zarflarını yazmakla geçti. Günde üç öğün yemek ve 4-5 kez kahve yapmak dışında hiç bir iş yapmadım diyebilirim. Neyse ki binlerce fişi bir günde yazma becerisi gösterdik. İki kişi birden hızla çalışınca böyle oluyor.

Oğluşun ve eşimin neşemin geri gelmesinde çok etkili olduğunu söylemeliyim. Bazı tipler vardır mesela eşi sinirli ve üzgünse hiç takmaz hatta tersine daha çok sinir eder. Sinir olurum bu tiplere... Bu arada yarın sinir olduğum tipler yazısı yazmayı düşünüyorum. Eklemelerinizi ve katkılarınızı isteyeceğim tabi... Bugünlerde sinir olduğum tip sayısı arttı zaten!

Neyse cumartesi gecesi bir film, hadi bir film daha, hadi bir film daha diye diye saat üçte uyandık. Pazar sabahı 10 gibi uyandığımda aynı "ölü bir köpek" gibi hissediyordum kendimi (bakınız- ya da dinleyiniz Jethro Tull, feeling like a dead dog şarkısı ) Bezgin, yorgun aynı geçen haftanın ruh halinde. Fakat oğluma sık sık söylediğim bir şey aklıma geldi. Mutsuz olmak için illa birşeyler aradığında, küçük şeyleri kendine dert ettiğinde, güzellikleri görmediğinde ona şöyle söylerim. İki yolun, iki seçeneğin var, ya mutlu olursun ya mutsuz, seçimini sen yapacaksın... Bunu düşünüp silkelendim ve kendime geldim. Pazar günü 3 öğün+ pazartesi ve hatta salının yemekleri, ev temizliği, oğluşun İngilizce çalıştırılması ile geçti. Oğlumla ben yeni yıl itibarı ile günlük yazmaya başladık. Gelen ajandalardan birinde gün ikiye bölünmüş durumda, bir tarafına o yazıyor, diğerine ben. Komik oluyor. Aynı olaylara farklı bakış açılarımız bizi eğlendiriyor. Mesela demiş ki: Yine ingilizce çalıştık, 5 saat ders, 10 dakika ara, bu adalet mi? Oysa bence tam tersiydi ya neyse:-)

Bu arada son postumda kolejleri yargılıyormuşum gibi bir hava mı doğmuş ne? Yazılarımı takip edenler bilir, ben yaradılışım icabı hiç birşeyi yargılamam, sadece fikrimi diğer durumu da inceleyerek söylerim. Zaten yazımda da belirttim, kolej devlet okulu farketmez hepsinde aynı sorun var. Fakat ne yazık ki şu bir gerçek ki uyuşturucu satıcıları mantıken de daha çok paralı insanlara yanaşmayı tercih eder. Ve eğer çocuğun bunu alacak parası varsa ve kandırılmışsa çevresindeki çocuklar da etkilenir. Mutlaka Devlet Okullarında da sorun var ve oraların daha başı boş olabileceğini kabul ediyorum. Ama en acısı ne biliyor musunuz? Okulların Devlet Okulu ve Özel okul diye ayrılması (anadolu koleji, fen lisesi vs. de var tabi) Nerede eğitim eşitliği? Çok acı, bugün bu ayırımdan söz etmemiz hem çok acı, hem de çok ayıp aslında... Ülkemizdeki uçurumlar daha ilkokulda, hatta anaokulunda başlıyor. Çok acı...

Güzel bir hafta diliyorum, yarın sinir olduğum tipler yazım olabilir, eminim siz de bana katılacaksınız...